Efekt zagęszczaniaeter celulozyzależy od: stopnia polimeryzacji eteru celulozy, stężenia roztworu, szybkości ścinania, temperatury i innych warunków. Zdolność roztworu do żelowania jest unikalna dla alkilocelulozy i jej modyfikowanych pochodnych. Zdolność żelowania jest związana ze stopniem podstawienia, stężeniem roztworu i dodatkami. W przypadku modyfikowanych pochodnych hydroksyalkilowych, właściwości żelowania są również związane ze stopniem modyfikacji hydroksyalkilu. W przypadku MC i HPMC o niskiej lepkości można przygotować roztwór 10%-15%, MC i HPMC o średniej lepkości można przygotować roztwór 5%-10%, a MC i HPMC o wysokiej lepkości można przygotować tylko roztwór 2%-3%, a zwykle klasyfikacja lepkości eteru celulozy jest również klasyfikowana za pomocą roztworu 1%-2%.
Eter celulozy o dużej masie cząsteczkowej charakteryzuje się wysoką wydajnością zagęszczania, a polimery o różnych masach cząsteczkowych mają różną lepkość w roztworze o tym samym stężeniu. Docelową lepkość można osiągnąć jedynie poprzez dodanie dużej ilości eteru celulozy o małej masie cząsteczkowej. Jego lepkość w niewielkim stopniu zależy od szybkości ścinania, a wysoka lepkość osiąga docelową lepkość, wymagając mniejszej ilości dodatku, a lepkość zależy od wydajności zagęszczania. Dlatego, aby uzyskać określoną konsystencję, należy zagwarantować określoną ilość eteru celulozy (stężenie roztworu) i lepkość roztworu. Temperatura żelowania roztworu również spada liniowo wraz ze wzrostem stężenia roztworu, a żelowanie następuje w temperaturze pokojowej po osiągnięciu określonego stężenia. Stężenie żelujące HPMC jest stosunkowo wysokie w temperaturze pokojowej.
Konsystencję można również regulować poprzez dobór wielkości cząstek i wybór eterów celulozy o różnym stopniu modyfikacji. Tak zwana modyfikacja polega na wprowadzeniu pewnego stopnia podstawienia grup hydroksyalkilowych w strukturze szkieletu MC. Zmieniając względne wartości podstawienia dwóch podstawników, czyli często nazywane wartościami podstawienia DS i MS grup metoksylowych i hydroksyalkilowych, można uzyskać różne wymagania dotyczące wydajności eterów celulozy.
Wodny roztwór eteru celulozy o wysokiej lepkości charakteryzuje się wysoką tiksotropią, co jest również jego główną cechą. Wodne roztwory polimerów MC zazwyczaj charakteryzują się pseudoplastycznością i nietiksotropowością poniżej temperatury żelowania, ale newtonowskimi właściwościami płynięcia przy niskich szybkościach ścinania. Pseudoplastyczność rośnie wraz z masą cząsteczkową lub stężeniem eteru celulozy, niezależnie od rodzaju podstawnika i stopnia podstawienia. Dlatego etery celulozy o tym samym stopniu lepkości, niezależnie od MC, HPMC czy HEMC, zawsze będą wykazywać te same właściwości reologiczne, o ile stężenie i temperatura są stałe. Żele strukturalne tworzą się w podwyższonej temperaturze, co prowadzi do płynięcia o wysokiej tiksotropii. Etery celulozy o wysokim stężeniu i niskiej lepkości wykazują tiksotropię nawet poniżej temperatury żelowania. Ta właściwość jest niezwykle korzystna przy regulacji poziomu i ugięcia zaprawy budowlanej.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że im wyższa lepkość,eter celulozyIm lepsza retencja wody, ale im wyższa lepkość, tym wyższa względna masa cząsteczkowa eteru celulozy i odpowiadający jej spadek rozpuszczalności, co negatywnie wpływa na stężenie zaprawy i jej właściwości konstrukcyjne. Im wyższa lepkość, tym wyraźniejszy efekt zagęszczania zaprawy, ale nie jest on całkowicie proporcjonalny. Lepkość jest średnia i niska, ale modyfikowany eter celulozy lepiej poprawia wytrzymałość strukturalną mokrej zaprawy. Wraz ze wzrostem lepkości poprawia się retencja wody eteru celulozy.
Czas publikacji: 28-04-2024