ჰიდროქსიპროპილმეთილცელულოზა (HPMC) ძირითადად ასრულებს წყლის შეკავების, გასქელების და ცემენტის, თაბაშირის და სხვა ფხვნილისებრი მასალების სამშენებლო მახასიათებლების გაუმჯობესების როლს. წყლის შეკავების შესანიშნავი მახასიათებლები ეფექტურად უშლის ხელს ფხვნილის გამოშრობას და ბზარების წარმოქმნას წყლის ჭარბი დანაკარგის გამო, და ზრდის ფხვნილის მშენებლობის ხანგრძლივობას.
შეარჩიეთ ცემენტის შემცველი მასალები, აგრეგატები, წყლის შემაკავებელი აგენტები, შემკვრელები, სამშენებლო მახასიათებლების მოდიფიკატორები და ა.შ. მაგალითად, თაბაშირ-ბალანსს მშრალ მდგომარეობაში უკეთესი შემაკავშირებელი თვისებები აქვს, ვიდრე ცემენტის ნაღმტყორცნს, მაგრამ მისი შემაკავშირებელი თვისებები სწრაფად მცირდება ტენიანობისა და წყლის შთანთქმის პირობებში. თაბაშირის ნაღმტყორცნის სამიზნე შემაკავშირებელი სიმტკიცე ფენა-ფენა უნდა შემცირდეს, ანუ ძირითადი ფენის ნაღმტყორცნსა და ზედაპირის ნაღმტყორცნს შორის შემაკავშირებელი სიმტკიცე ≥ ძირითადი ფენის ნაღმტყორცნსა და ზედაპირის ფენის ნაღმტყორცნს შორის შემაკავშირებელი სიმტკიცე ≥ ზედაპირის ნაღმტყორცნსა და შპაკლს შორის შემაკავშირებელი სიმტკიცე.
ცემენტის ნაღმტყორცნის ბაზაზე დატანის იდეალური ჰიდრატაციის მიზანია, რომ ცემენტის ჰიდრატაციის პროდუქტმა ბაზასთან ერთად შეიწოვოს წყალი, შეაღწიოს ბაზაში და შექმნას ეფექტური „საკვანძო კავშირი“ ბაზასთან, რათა მიღწეულ იქნას საჭირო შეერთების სიმტკიცე. ფუძის ზედაპირზე პირდაპირ მორწყვა გამოიწვევს ფუძის წყლის შთანთქმის სერიოზულ დისპერსიას ტემპერატურის, მორწყვის დროისა და მორწყვის ერთგვაროვნების სხვაობის გამო. ბაზას აქვს ნაკლები წყლის შთანთქმა და გააგრძელებს ნაღმტყორცნიდან წყლის შთანთქმას. ცემენტის ჰიდრატაციის დაწყებამდე წყალი შეიწოვება, რაც გავლენას ახდენს ცემენტის ჰიდრატაციაზე და ჰიდრატაციის პროდუქტების მატრიცაში შეღწევაზე; ბაზას აქვს დიდი წყლის შთანთქმა და ნაღმტყორცნიდან წყალი მიედინება ბაზაში. საშუალო მიგრაციის სიჩქარე დაბალია და ნაღმტყორცნსა და მატრიცას შორის წარმოიქმნება წყლით მდიდარი ფენაც კი, რაც ასევე გავლენას ახდენს შეერთების სიმტკიცეზე. ამიტომ, ფუძის მორწყვის საერთო მეთოდის გამოყენება არა მხოლოდ ეფექტურად ვერ გადაჭრის კედლის ფუძის მაღალი წყლის შთანთქმის პრობლემას, არამედ გავლენას მოახდენს ნაღმტყორცნსა და ბაზას შორის შეერთების სიმტკიცეზე, რაც გამოიწვევს ღრუების და ბზარების წარმოქმნას.
ცელულოზის ეთერის გავლენა ცემენტის ნაღმტყორცნის შეკუმშვისა და ძვრის სიმტკიცეზე.
ცელულოზის ეთერის დამატებით, შეკუმშვისა და ძვრის სიმტკიცე მცირდება, რადგან ცელულოზის ეთერი შთანთქავს წყალს და ზრდის ფორიანობას.
შეწებების ეფექტურობა და სიმტკიცე დამოკიდებულია იმაზე, შესაძლებელია თუ არა ნაღმტყორცნსა და საბაზისო მასალას შორის ინტერფეისის სტაბილურად და ეფექტურად განხორციელება „საკვანძო კავშირის“ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში.
კავშირის სიმტკიცეზე გავლენის ფაქტორები მოიცავს:
1. წყლის შთანთქმის მახასიათებლები და სუბსტრატის ზედაპირის უხეშობა.
2. ნაღმტყორცნის წყლის შეკავების უნარი, შეღწევადობის უნარი და სტრუქტურული სიმტკიცე.
3. სამშენებლო ინსტრუმენტები, სამშენებლო მეთოდები და სამშენებლო გარემო.
რადგან ნაღმტყორცნების კონსტრუქციისთვის საჭირო საბაზისო ფენას გარკვეული წყლის შთანთქმის უნარი აქვს, მას შემდეგ, რაც საბაზისო ფენა ნაღმტყორცნებში წყალს შეიწოვს, ნაღმტყორცნის კონსტრუქციულობა გაუარესდება და მძიმე შემთხვევებში, ნაღმტყორცნებში ცემენტის მასალა სრულად არ დატენიანდება, რაც იწვევს სიმტკიცეს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გამაგრებულ ნაღმტყორცნებსა და საბაზისო ფენას შორის ზედაპირული სიმტკიცე მცირდება, რაც იწვევს ნაღმტყორცნის ბზარებს და ჩამოვარდნას. ამ პრობლემების ტრადიციული გადაწყვეტა ფუძის მორწყვაა, მაგრამ შეუძლებელია იმის უზრუნველყოფა, რომ ბაზა თანაბრად იყოს დატენიანებული.
გამოქვეყნების დრო: 2023 წლის 6 მაისი