ویسکوزیته بالای سلولز اتر می‌تواند عملکرد حفظ آب ملات گچ را بهبود بخشد؟

ویسکوزیته پارامتر مهمی در عملکرد اتر سلولز است.

به طور کلی، هرچه ویسکوزیته بالاتر باشد، اثر حفظ آب ملات گچ بهتر است. با این حال، هرچه ویسکوزیته بالاتر باشد، وزن مولکولی اتر سلولز بیشتر است و کاهش متناظر در حلالیت آن تأثیر منفی بر استحکام و عملکرد ساختمانی ملات خواهد داشت. هرچه ویسکوزیته بالاتر باشد، اثر غلیظ کننده روی ملات آشکارتر است، اما این اثر به طور مستقیم متناسب نیست.

هرچه ویسکوزیته بالاتر باشد، ملات مرطوب چسبناک‌تر خواهد بود. در طول ساخت و ساز، این چسبندگی به صورت چسبندگی به کاردک و چسبندگی بالا به زیرلایه خود را نشان می‌دهد. اما کمک زیادی به افزایش مقاومت ساختاری خود ملات مرطوب نمی‌کند. علاوه بر این، در طول ساخت و ساز، عملکرد ضد شره ملات مرطوب آشکار نیست. برعکس، برخی از اترهای متیل سلولز اصلاح شده با ویسکوزیته متوسط ​​و پایین اما با ویسکوزیته اصلاح شده، عملکرد بسیار خوبی در بهبود مقاومت ساختاری ملات مرطوب دارند.

مصالح دیوار ساختمانی عمدتاً ساختارهای متخلخلی دارند و همگی جذب آب بالایی دارند. با این حال، مصالح ساختمانی گچی مورد استفاده برای ساخت دیوار با اضافه کردن آب به دیوار تهیه می‌شود و آب به راحتی توسط دیوار جذب می‌شود و در نتیجه آب لازم برای هیدراتاسیون گچ کم می‌شود و در نتیجه در ساخت گچ مشکلاتی ایجاد می‌شود و استحکام اتصال کاهش می‌یابد و در نتیجه ترک‌ها، مشکلات کیفی مانند توخالی شدن و لایه لایه شدن ایجاد می‌شود. بهبود حفظ آب مصالح ساختمانی گچی می‌تواند کیفیت ساخت و ساز و نیروی اتصال با دیوار را بهبود بخشد. بنابراین، عامل نگهدارنده آب به یکی از افزودنی‌های مهم مصالح ساختمانی گچی تبدیل شده است.

گچ گچ کاری، گچ چسبانده شده، گچ درزگیری، بتونه گچی و سایر مواد پودری ساختمانی استفاده می‌شوند. به منظور تسهیل ساخت و ساز، در طول تولید، کندگیرکننده‌های گچ اضافه می‌شوند تا زمان ساخت دوغاب گچ طولانی‌تر شود. از آنجایی که گچ با کندکننده مخلوط می‌شود، که مانع از فرآیند هیدراتاسیون گچ نیمه هیدرات می‌شود. این نوع دوغاب گچ باید قبل از گیرش به مدت ۱ تا ۲ ساعت روی دیوار نگه داشته شود. اکثر دیوارها خاصیت جذب آب دارند، به خصوص دیوارهای آجری و بتن گازی. دیوار، تخته عایق متخلخل و سایر مصالح سبک وزن جدید دیوار، بنابراین باید عملیات حفظ آب روی دوغاب گچ انجام شود تا از انتقال بخشی از آب موجود در دوغاب به دیوار جلوگیری شود و در نتیجه کمبود آب و هیدراتاسیون ناقص هنگام سفت شدن دوغاب گچ ایجاد شود. این امر باعث جدا شدن و لایه برداری از محل اتصال بین گچ و سطح دیوار می‌شود. افزودن عامل نگهدارنده آب برای حفظ رطوبت موجود در دوغاب گچ، اطمینان از واکنش هیدراتاسیون دوغاب گچ در سطح مشترک و در نتیجه تضمین استحکام اتصال است. عوامل نگهدارنده آب که معمولاً استفاده می‌شوند، اترهای سلولزی مانند متیل سلولز (MC)، هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC)، هیدروکسی اتیل متیل سلولز (HEMC) و غیره هستند. علاوه بر این، پلی وینیل الکل، آلژینات سدیم، نشاسته اصلاح شده، خاک دیاتومه، پودر خاک کمیاب و غیره نیز می‌توانند برای بهبود عملکرد حفظ آب استفاده شوند.

صرف نظر از اینکه چه نوع ماده نگهدارنده آب می‌تواند سرعت هیدراتاسیون گچ را به درجات مختلف به تأخیر بیندازد، وقتی مقدار ماده نگهدارنده آب بدون تغییر باقی بماند، ماده نگهدارنده آب می‌تواند گیرش را به طور کلی به مدت ۱۵ تا ۳۰ دقیقه به تأخیر بیندازد. بنابراین، می‌توان مقدار ماده نگهدارنده آب را به طور مناسب کاهش داد.