پلی وینیل کلراید (پی وی سی)

در پلیمریزاسیون سوسپانسیونی وینیل کلرید، سیستم پراکنده تأثیر مستقیمی بر محصول، رزین PVC و کیفیت فرآوری و محصولات آن دارد. هیدروکسی پروپیل متیل سلولز به بهبود پایداری حرارتی رزین و کنترل توزیع اندازه ذرات (به عبارت دیگر، تنظیم چگالی PVC) کمک می‌کند و مقدار آن 0.025٪ -0.03٪ از تولید PVC را تشکیل می‌دهد. رزین PVC ساخته شده از هیدروکسی پروپیل متیل سلولز با کیفیت بالا نه تنها می‌تواند عملکرد مطابق با استانداردهای بین‌المللی را تضمین کند، بلکه می‌تواند خواص فیزیکی ظاهری خوب، خواص ذرات عالی و رفتار رئولوژیکی ذوب عالی نیز داشته باشد.

پی‌وی‌سی ماده‌ای بسیار بادوام و ماندگار است که می‌تواند در کاربردهای متنوعی، چه سفت و سخت و چه انعطاف‌پذیر، چه سفید و چه سیاه و چه طیف گسترده‌ای از رنگ‌های بین این دو، مورد استفاده قرار گیرد.

در تولید رزین‌های مصنوعی، مانند پلی‌وینیل کلراید (PVC)، پلی‌وینیلیدین کلراید و سایر کوپلیمرها، پلیمریزاسیون سوسپانسیونی رایج‌ترین روش مورد استفاده است و باید مونومرهای آبگریز ثابت در آب معلق باشند. هیدروکسی پروپیل متیل سلولز به عنوان یک پلیمر محلول در آب، فعالیت سطحی عالی دارد و به عنوان عوامل کلوئیدی محافظ عمل می‌کند. هیدروکسی پروپیل متیل سلولز می‌تواند به طور موثری از تولید و تجمع ذرات پلیمری جلوگیری کند. علاوه بر این، اگرچه هیدروکسی پروپیل متیل سلولز یک پلیمر محلول در آب است، اما می‌تواند کمی در مونومرهای آبگریز حل شود و می‌تواند تخلخل مونومر را برای تولید ذرات پلیمری افزایش دهد.