ویژگی‌های کاربردی پودر لاتکس پلیمری

افزودن پلیمرها می‌تواند نفوذناپذیری، چقرمگی، مقاومت در برابر ترک و مقاومت در برابر ضربه ملات و بتن را بهبود بخشد. نفوذپذیری و سایر جنبه‌ها تأثیر خوبی دارند. در مقایسه با بهبود مقاومت خمشی و استحکام چسبندگی ملات و کاهش شکنندگی آن، تأثیر پودر لاتکس قابل پخش مجدد در بهبود حفظ آب ملات و افزایش چسبندگی آن محدود است.

پودر پلیمری قابل پخش مجدد معمولاً با استفاده از برخی امولسیون‌های موجود، با خشک کردن پاششی فرآوری می‌شود. روش کار به این صورت است که ابتدا امولسیون پلیمری از طریق پلیمریزاسیون امولسیونی به دست می‌آید و سپس از طریق خشک کردن پاششی به دست می‌آید. به منظور جلوگیری از تجمع پودر لاتکس و بهبود عملکرد قبل از خشک کردن پاششی، اغلب برخی افزودنی‌ها مانند باکتری‌کش‌ها، افزودنی‌های خشک کردن پاششی، نرم‌کننده‌ها، ضد کف‌ها و غیره در طول فرآیند خشک کردن پاششی یا درست پس از خشک کردن اضافه می‌شوند. یک عامل آزادکننده برای جلوگیری از کلوخه شدن پودر در حین نگهداری اضافه می‌شود.

با افزایش محتوای پودر لاتکس قابل حل مجدد، کل سیستم به سمت پلاستیک شدن پیش می‌رود. در صورت وجود محتوای بالای پودر لاتکس، فاز پلیمری در ملات عمل‌آوری شده به تدریج از محصول هیدراتاسیون معدنی پیشی می‌گیرد، ملات دچار تغییر کیفی شده و به یک جسم الاستیک تبدیل می‌شود و محصول هیدراتاسیون سیمان به یک "پرکننده" تبدیل می‌شود. لایه نازک تشکیل شده توسط پودر لاتکس قابل حل مجدد که روی سطح مشترک توزیع شده است، نقش کلیدی دیگری نیز ایفا می‌کند، یعنی افزایش چسبندگی به مواد در تماس، که برای برخی از سطوح دشوار برای چسباندن، مانند جذب آب بسیار کم یا سطوح غیر جاذب (مانند سطوح صاف بتن و سیمان، صفحات فولادی، آجرهای همگن، سطوح آجری شیشه‌ای و غیره) و سطوح مواد آلی (مانند تخته‌های EPS، پلاستیک و غیره) مناسب است. از آنجا که اتصال چسب‌های معدنی به مواد از طریق اصل جاسازی مکانیکی حاصل می‌شود، یعنی دوغاب هیدرولیکی به شکاف‌های سایر مواد نفوذ می‌کند، به تدریج جامد می‌شود و در نهایت ملات را مانند کلیدی که در قفل تعبیه شده است، به آن متصل می‌کند. سطح ماده، برای سطح فوق که به سختی چسبانده می‌شود، نمی‌تواند به طور مؤثر به داخل ماده نفوذ کند تا یک جایگیری مکانیکی خوب ایجاد کند، به طوری که ملات فقط با چسب‌های معدنی به طور مؤثر به آن متصل نمی‌شود و مکانیسم اتصال پلیمر متفاوت است. پلیمر توسط نیروی بین مولکولی به سطح سایر مواد متصل می‌شود و به تخلخل سطح بستگی ندارد (البته سطح ناهموار و افزایش سطح تماس، چسبندگی را بهبود می‌بخشد).