Wat is de traditionele methode voor het plakken van tegels? En wat zijn de nadelen?

De traditionele methode voor het plakken van tegels, algemeen bekend als de "directe hechtmethode" of "dikbedmethode", houdt in dat een dikke laag mortel rechtstreeks op de ondergrond (zoals beton, cementvezelplaat of pleisterwerk) wordt aangebracht en de tegels in de mortel worden ingebed. Hier volgt een overzicht van het traditionele tegellegproces en de nadelen ervan:

Traditionele methode voor het plakken van tegels:

1. Oppervlaktevoorbereiding:
   • Het oppervlak van de ondergrond wordt gereinigd, geëgaliseerd en gegrond om een ​​goede hechting en bindingssterkte tussen de mortellaag en de tegels te garanderen.
2. Mortel mengen:
   • Een mortelmengsel bestaande uit cement, zand en water wordt bereid tot de gewenste consistentie. Sommige varianten kunnen hulpstoffen bevatten om de verwerkbaarheid, het waterretentievermogen of de hechtingseigenschappen te verbeteren.
3. Mortel aanbrengen:
   • De mortel wordt met een troffel op de ondergrond aangebracht en gelijkmatig verdeeld om een ​​dikke, uniforme laag te creëren. De dikte van de mortellaag kan variëren afhankelijk van de grootte en het type tegels, maar ligt doorgaans tussen de 10 en 20 mm.
4. Tegels insluiten:
   • De tegels worden stevig in de mortellaag gedrukt, waardoor volledig contact en een goede bedekking gegarandeerd zijn. Tegelafstandhouders kunnen worden gebruikt om een ​​gelijkmatige afstand tussen de tegels te behouden en het aanbrengen van de voegmortel te vergemakkelijken.
5. Instellen en uitharden:
   • Nadat de tegels zijn geplaatst, krijgt de mortel de tijd om uit te harden gedurende een bepaalde periode. De juiste uithardingsomstandigheden (temperatuur, luchtvochtigheid) worden gehandhaafd om een ​​optimale hechtsterkte en duurzaamheid te bevorderen.
6. Voegvoegen:
   • Nadat de mortel is uitgehard, worden de voegen tussen de tegels gevuld met voegmortel met behulp van een voegspatel of rakel. Overtollige voegmortel wordt van de tegeloppervlakken verwijderd en de voegmortel wordt vervolgens volgens de instructies van de fabrikant uitgehard.

Nadelen van de traditionele tegellijmmethode:

1. Langere installatietijd:
   • De traditionele methode met dikke mortelbedden vergt meer tijd en arbeid dan moderne tegelzetmethoden, omdat er meerdere stappen bij komen kijken, zoals het mengen van mortel, het aanbrengen van de mortel, het plaatsen van de tegels, het uitharden en het voegen.
2. Toegenomen materiaalverbruik:
   • De dikke mortellaag die bij de traditionele methode wordt gebruikt, vereist een groter volume mortelmengsel, wat resulteert in hogere materiaalkosten en meer afval. Bovendien zorgt het gewicht van de mortellaag voor extra belasting van de constructie, met name bij hoge gebouwen.
3. Potentiële kans op wanbetaling:
   • Een onjuiste voorbereiding van de ondergrond of onvoldoende morteldekking kan leiden tot een slechte hechting tussen de tegels en de ondergrond, met als gevolg dat de tegels loslaten, loskomen of na verloop van tijd barsten vertonen.
4. Beperkte flexibiliteit:
   • De dikke mortellaag mist mogelijk flexibiliteit en kan bewegingen of verzakkingen in de ondergrond niet opvangen, wat kan leiden tot scheuren of barsten in de tegels of voegen.
5. Moeilijkheden bij reparaties:
   • Het repareren of vervangen van tegels die op de traditionele manier zijn gelegd, kan lastig en tijdrovend zijn, omdat vaak de hele mortellaag verwijderd en nieuwe tegels geplaatst moeten worden.

Hoewel de traditionele methode voor het plakken van tegels al vele jaren wordt gebruikt en bij correcte toepassing duurzame installaties kan opleveren, kent deze methode diverse nadelen in vergelijking met moderne tegellegmethoden zoals dunne mortel of tegellijm. Deze moderne methoden bieden een snellere installatie, een lager materiaalverbruik, verbeterde flexibiliteit en betere prestaties op diverse ondergronden.