Greges hydroxyli inaether cellulosaeMoleculae et atomi oxygenii in vinculis aethereis vincula hydrogenii cum moleculis aquae formabunt, aquam liberam in aquam ligatam convertentes, ita bonum munus in retentione aquae agentes; diffusio mutua inter moleculas aquae et catenas moleculares aetheris cellulosae permittit moleculas aquae in interiora catenae macromolecularis aetheris cellulosae intrare et validis coercitionibus subiici, ita aquam liberam et aquam implicatam formantes, quod retentionem aquae in mixtura cementi emendat; aether cellulosae proprietates rheologicas, structuram reticuli porosi et pressionem osmoticam mixturae cementi recentis emendat, vel proprietates pelliculae formantes aetheris cellulosae diffusionem aquae impediunt.
Ipsa aetheris cellulosici retentio aquae ex solubilitate et dehydratione ipsius aetheris cellulosici oritur. Capacitas hydrationis gregum hydroxylorum sola non sufficit ad validas vincula hydrogenii et vires van der Waals inter moleculas compensandas, itaque tantum tumescit sed non in aqua dissolvitur. Cum substituentes in catenam molecularem introducuntur, non solum catenas hydrogenii destruunt, sed etiam vincula hydrogenii inter catenas destruuntur propter cuneum substituentium inter catenas adiacentes. Quo maiores substituentes, eo maior distantia inter moleculas, et eo maior effectus destruendi vincula hydrogenii. Postquam reticulum cellulosicum tumescit, solutio intrat, et aether cellulosicus in aqua solubilis fit, solutionem altae viscositatis formans, quae deinde munus in retentione aquae agit.
Factores qui aquae retentionem afficiunt:
Viscositas: Quo maior viscositas aetheris cellulosi, eo melior aquae retentio, sed quo maior viscositas, eo maior relativum pondus moleculare aetheris cellulosi, et eius solubilitas proinde decrescit, quod negative concentrationem et efficaciam constructionis mortarii afficit. Generaliter, pro eodem producto, eventus viscositatis per varias methodos mensurati valde differunt, ergo cum viscositas comparatur, inter easdem methodos probationis (inter quas temperatura, rotor, etc.) peragenda est.
Quantitas addita: Quo maior quantitas aetheris cellulosi in mortarium additur, eo melior aquae retentio valet. Solet parva quantitas aetheris cellulosi aquae retentionem in mortario magnopere augere. Cum quantitas ad certum gradum pervenit, incrementum aquae retentionis tardatur.
Subtilitas particularum: Quo subtiliores particulae, eo melior aquae retentio. Cum magnae particulae aetheris cellulosae aquam tangunt, superficies statim dissolvitur et gel formatur ad materiam involvendam ne moleculae aquae pergant penetrare. Interdum, ne diuturna quidem agitatio dispersionem et dissolutionem uniformem assequi potest, turbidam solutionem flocculantem vel agglomerationem formans, quae retentionem aquae aetheris cellulosae magnopere afficit. Solubilitas unus ex factoribus est ad aetherem cellulosam eligendum. Subtilitas etiam est index perfunctionis aetheris methylcellulosae magni momenti. Subtilitas solubilitatem aetheris methylcellulosae afficit. MC crassior plerumque granulosus est et facile in aqua dissolvi potest sine agglomeratione, sed celeritas dissolutionis tardissima est et non apta est ad usum in mortario sicco.
Temperatura: Cum temperatura ambientis crescit, retentio aquae aetherum cellulosicorum plerumque decrescit, sed nonnulli aetheres cellulosicorum modificati etiam bonam retentionem aquae sub condicionibus altae temperaturae habent; cum temperatura crescit, hydratio polymerorum debilitatur, et aqua inter catenas expellitur. Cum dehydratio sufficiens est, moleculae aggregari incipiunt ut gel structuram reticulatam tridimensionalem forment.
Structura molecularis: Aethera cellulosa cum substitutione minore meliorem retentionem aquae habent.
Incrassatio et thixotropia
Crassitudo:
Effectus in facultatem adhaerendi et actionem anti-lapsantem: Aethera cellulosa mortario humido viscositatem excellentem praebent, quae facultatem adhaerendi mortarii humidi cum strato basali significanter augere et actionem anti-lapsantem mortarii emendare potest. Late adhibetur in mortario tectorio, mortario ad tegulas adhaerendum, et systemate insulationis parietum externorum.
Effectus in homogenitatem materiae: Effectus spissans aetherum cellulosicorum etiam facultatem antidispersionis et homogenitatem materiarum recens mixtarum augere, stratificationem, segregationem et percolationem aquae materiae impedire, et in concreto fibroso, concreto subaquaneo et concreto autocompacto adhiberi potest.
Fons et influxus effectus spissantis: Effectus spissantis aetheris cellulosi in materias cementicias ex viscositate solutionis aetheris cellulosi oritur. Sub iisdem condicionibus, quo maior viscositas aetheris cellulosi, eo melior viscositas materiarum cementiciarum modificatarum, sed si viscositas nimis alta est, fluiditatem et operabilitatem materiae afficiet (ut adhaesio cultro gypsi). Mortarium autoaequans et betonum autocompactans cum magnis requisitis fluiditatis viscositatem aetheris cellulosi infimam requirunt. Praeterea, effectus spissantis aetheris cellulosi etiam postulationem aquae materiarum cementiciarum augebit et productionem mortarii augebit.
Thixotropia:
Solutio aquosa aetheris cellulosae altae viscositatis thixotropiam magnam habet, quae etiam proprietas principalis aetheris cellulosae est. Solutio aquosa methylcellulosae plerumque pseudoplasticitatem et fluiditatem non-thixotropicam infra temperaturam geli habet, sed proprietates fluxus Newtonianas ad velocitates scissionis humiles exhibet. Pseudoplasticitas cum incremento ponderis molecularis vel concentrationis aetheris cellulosae crescit, et nihil cum genere substituentis et gradu substitutionis habet commune. Ergo, aetheres cellulosae eiusdem gradus viscositatis, sive MC, sive HPMC, sive HEMC, semper easdem proprietates rheologicas ostendunt, dummodo concentratio et temperatura constantes maneant. Cum temperatura augetur, gel structurale formatur, et fluxus thixotropicus altus fit. Aetheres cellulosae alta concentratione et humili viscositate thixotropiam etiam infra temperaturam geli ostendunt. Haec proprietas valde utilis est ad aequationem et deformationem mortarii aedificatorii in constructione corrigendam.
Aeris incorporatio
Principium et effectus in operandi efficaciam: Aether cellulosicus magnum effectum aeris attrahendi in materiis recentibus cementis habet. Aether cellulosicus et greges hydrophilicos (greges hydroxyl, greges aether) et greges hydrophobicos (greges methyl, anulos glucosi) habet. Tensioactivum est cum activitate superficiali, itaque effectum aeris attrahendi habens. Effectus aeris attrahendi effectum globosum producet, qui efficaciam operandi materiarum recens mixtarum emendare potest, ut plasticitatem et levitatem mortarii in operatione augeat, quod utile est ad expansionem mortarii; etiam productionem mortarii augebit et sumptum productionis mortarii minuet.
Effectus in proprietates mechanicas: Effectus aeris incorporationis porositatem materiae induratae augebit et proprietates eius mechanicas, ut firmitatem et modulum elasticitatis, minuet.
Effectus in fluiditatem: Ut surfactans, aether cellulosum etiam effectum humectantem vel lubricantem in particulas cementi habet, qui una cum effectu suo aërem attrahenti fluiditatem materiarum cementis auget, sed effectus eius spissans fluiditatem minuet. Effectus aetheris cellulosi in fluiditatem materiarum cementis est coniunctio effectuum plastificantium et spissantium. Generaliter loquendo, cum dosis aetheris cellulosi parva est, praecipue se manifestat ut effectus plastificantes vel aquam reducentes; cum dosis alta est, effectus spissans aetheris cellulosi celeriter augetur, et effectus eius aërem attrahenti saturari solet, ita se manifestat ut spissans vel augens postulationem aquae.
Tempus publicationis: XXIII Decembris MMXXIV