კარბოქსიმეთილცელულოზის დისპერსიულობა

კარბოქსიმეთილცელულოზის დისპერსიულობა იმაში მდგომარეობს, რომ პროდუქტი წყალში იშლება, ამიტომ პროდუქტის დისპერსიულობა ასევე გახდა მისი ეფექტურობის შეფასების საშუალება. მოდით, მეტი გავიგოთ ამის შესახებ:

1) მიღებულ დისპერსიულ სისტემას ემატება გარკვეული რაოდენობის წყალი, რამაც შეიძლება გააუმჯობესოს კოლოიდური ნაწილაკების წყალში დისპერსიულობა და აუცილებელია იმის უზრუნველყოფა, რომ დამატებული წყლის რაოდენობამ არ გახსნას კოლოიდი.

2) აუცილებელია კოლოიდური ნაწილაკების გაფანტვა თხევად მატარებელ გარემოში, რომელიც წყალში ხსნადია, წყალში ხსნად გელებში ან წყლის გარეშე უხსნადია, მაგრამ ის უნდა იყოს კოლოიდური ნაწილაკების მოცულობაზე დიდი, რათა მათი სრულად გაფანტვა მოხდეს. ესენია მონოჰიდრული სპირტები, როგორიცაა მეთანოლი და ეთანოლი, ეთილენგლიკოლი, აცეტონი და ა.შ.

3) მატარებელ სითხეს უნდა დაემატოს წყალში ხსნადი მარილი, თუმცა მარილს არ შეუძლია კოლოიდთან რეაქციაში შესვლა. მისი მთავარი ფუნქციაა წყალში ხსნადი გელის პასტის წარმოქმნის ან შედედებისა და დალექვის თავიდან აცილება უძრაობის დროს. ხშირად გამოიყენება ნატრიუმის ქლორიდი და ა.შ.

4) გელის დალექვის ფენომენის თავიდან ასაცილებლად აუცილებელია მატარებელ სითხეში სუსპენზიის დამატება. ძირითადი სუსპენზიის აგენტი შეიძლება იყოს გლიცერინი, ჰიდროქსიპროპილმეთილცელულოზა და ა.შ. სუსპენზიის აგენტი უნდა იყოს ხსნადი თხევად მატარებელში და თავსებადი კოლოიდთან. კარბოქსიმეთილცელულოზის შემთხვევაში, თუ გლიცეროლი გამოიყენება სუსპენზიის აგენტად, ჩვეულებრივი დოზაა მატარებელ სითხეში დაახლოებით 3%-10%.

5) ტუტეობისა და ეთერიფიკაციის პროცესში უნდა დაემატოს კათიონური ან არაიონური ზედაპირულად აქტიური ნივთიერებები, რომლებიც უნდა გაიხსნას თხევად მატარებელში კოლოიდებთან თავსებადობისთვის. ხშირად გამოყენებული ზედაპირულად აქტიური ნივთიერებებია ლაურილსულფატი, გლიცერინის მონოეთერი, პროპილენგლიკოლის ცხიმოვანი მჟავას ეთერი, მათი დოზა შეადგენს მატარებლის სითხის დაახლოებით 0.05%-5%-ს.