ჰიდროქსიპროპილ მეთილცელულოზის წყლის შეკავება

ჰიდროქსიპროპილმეთილცელულოზა (HPMC) არის არაიონური ცელულოზის ეთერი, რომელიც მიიღება ბუნებრივი პოლიმერული მასალის - ცელულოზისგან, ქიმიური პროცესების სერიის მეშვეობით. ჰიდროქსიპროპილმეთილცელულოზა (HPMC) არის უსუნო, უგემო, არატოქსიკური თეთრი ფხვნილი, რომლის გახსნაც ცივ წყალში შესაძლებელია გამჭვირვალე ბლანტი ხსნარის წარმოსაქმნელად. მას აქვს გასქელების, შეკავშირების, დისპერსიის, ემულსიფიკაციის, აპკის წარმოქმნის, სუსპენზიის, ადსორბციის, გელის წარმოქმნის, ზედაპირულად აქტიური ნივთიერების, ტენიანობის შენარჩუნებისა და კოლოიდური დამცავი თვისებები. ნაღმტყორცნებში ჰიდროქსიპროპილმეთილცელულოზას მნიშვნელოვანი ფუნქციაა წყლის შეკავება, რაც ნაღმტყორცნის წყლის შეკავების უნარია.

1. წყლის შეკავების მნიშვნელობა ნაღმტყორცნისთვის

წყლის შეკავების უნარის მქონე ნაღმტყორცნები ტრანსპორტირებისა და შენახვის დროს ადვილად იხსნება და იჭრება, ანუ წყალი ზედაპირზე ტივტივებს, ქვიშა და ცემენტი კი ქვემოთ იძირება და გამოყენებამდე ხელახლა უნდა მოურიოთ. წყლის შეკავების უნარის მქონე ნაღმტყორცნების შემთხვევაში, შეზეთვის პროცესში, სანამ მზა ნაღმტყორცნები ბლოკთან ან ფუძესთან კონტაქტშია, მზა ნაღმტყორცნები შეიწოვება წყლით და ამავდროულად, ნაღმტყორცნის გარე ზედაპირიდან წყალი ატმოსფეროში აორთქლდება, რაც ნაღმტყორცნის წყლის დაკარგვას გამოიწვევს. წყლის არასაკმარისი რაოდენობა გავლენას მოახდენს ცემენტის შემდგომ ჰიდრატაციაზე და ნაღმტყორცნის სიმტკიცის ნორმალურ განვითარებაზე, რაც იწვევს სიმტკიცის შემცირებას, განსაკუთრებით გამაგრებულ ნაღმტყორცნსა და ფუძე ფენას შორის ზედაპირულ სიმტკიცეს, რაც იწვევს ნაღმტყორცნის ბზარებს და ჩამოვარდნას.

2. ნაღმტყორცნის წყლის შეკავების გაუმჯობესების ტრადიციული მეთოდი

ტრადიციული გამოსავალია ფუძის მორწყვა, თუმცა შეუძლებელია ფუძის თანაბრად დატენიანების უზრუნველყოფა. ცემენტის ნაღმტყორცნის იდეალური დატენიანების მიზანია: ცემენტის ჰიდრატაციის პროდუქტი ფუძეში აღწევს წყლის შთანთქმის პროცესთან ერთად, რაც ქმნის ეფექტურ „საკვანძო კავშირს“ ფუძესთან, რათა მიღწეულ იქნას საჭირო შეერთების სიმტკიცე. ფუძის ზედაპირზე პირდაპირ მორწყვა გამოიწვევს ფუძის წყლის შთანთქმის სერიოზულ დისპერსიას ტემპერატურის, მორწყვის დროისა და მორწყვის ერთგვაროვნების სხვაობის გამო. ფუძეს აქვს ნაკლები წყლის შთანთქმა და გააგრძელებს ნაღმტყორცნიდან წყლის შთანთქმას. ცემენტის ჰიდრატაციის დაწყებამდე წყალი შეიწოვება, რაც გავლენას ახდენს ცემენტის ჰიდრატაციისა და ჰიდრატაციის პროდუქტების მატრიცაში შეღწევაზე; ფუძეს აქვს დიდი წყლის შთანთქმის უნარი და ნაღმტყორცნიდან წყალი მიედინება ფუძისკენ. საშუალო მიგრაციის სიჩქარე დაბალია და ნაღმტყორცნსა და მატრიცას შორის წარმოიქმნება წყლით მდიდარი ფენაც კი, რაც ასევე გავლენას ახდენს შეერთების სიმტკიცეზე. ამიტომ, ფუძის მორწყვის საერთო მეთოდის გამოყენება არა მხოლოდ ეფექტურად ვერ გადაჭრის კედლის ფუძის მაღალი წყლის შთანთქმის პრობლემას, არამედ გავლენას მოახდენს ნაღმტყორცნსა და ფუძეს შორის შეერთების სიმტკიცეზე, რაც გამოიწვევს ღრუების და ბზარების წარმოქმნას.

3. წყლის ეფექტური შეკავება

(1) წყლის შეკავების შესანიშნავი მახასიათებლები ნაღმტყორცნს უფრო დიდხანს ხსნის და უპირატესობას ანიჭებს დიდი ფართობის კონსტრუქციას, ლულაში ხანგრძლივი ექსპლუატაციის ვადას, პარტიულ შერევასა და პარტიულ გამოყენებას.

(2) წყლის შეკავების კარგი უნარი ნაღმტყორცნში ცემენტს სრულად ჰიდრატაციას უწევს, რაც ეფექტურად აუმჯობესებს ნაღმტყორცნის შემაკავშირებელ თვისებებს.

(3) ნაღმტყორცნს აქვს წყლის შეკავების შესანიშნავი უნარი, რაც ამცირებს ნაღმტყორცნის სეგრეგაციისა და სისხლდენისადმი მიდრეკილებას, რაც აუმჯობესებს ნაღმტყორცნის დამუშავებადობას და კონსტრუქციულობას.